عشق ؛ خيس شدن دو دلدار زير باران نيست عشق ، آن است که من چترم را آرام بر سر دلدارم بگيرم و او هرگز نداند که چرا زير باران بود خيس نشد.

يكبار خواب ديدن تو به تمام عمر مى ارزد .

                                      پس نگو،

                                               نگو كه روياى دور از دسترس خوش نيست

                    قبول ندارم.

گر چه به ظاهر جسم خسته است ولــــــــــــــــــــــــــــــــــى

                                                     دل دريايى است

                                                                تاب و توانش بيش از اينهاست

دوستت دارم

               و تاوان آن هر چه باشد

                                                 باشد

دوستت خواهم داشت بيشتر از ديروز

                                               باكی ندارم از هيچ كس و هر كس

                                                                                     كه تو را دارم عزيز.

كنون هريك جدا از هم،

                          رهی در پيش و رو داريم

و من تنهای تنها           

                      لحظه ها از خويش می پرسم

                                                   " چه می خواهم ؟"

نمی دانم ،

        كه افسانه پردازم ،

                                           " بر دل نشسته گفتارت ..."

 ولی افسوس ، دگر دير است....

                                         بلی دير است.....

          چه قدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزديد و به جاش يه زخم هميشگی رو به قلبت هديه داد زل بزنی و به جای اينکه لبريز کينه و نفرت شی‌ ، حس کنی هنوزم دوسش داری چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواری تکيه بدی که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده.... چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی ديديش هيچ چيزی جز سلام نتونی بگی.... چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری.......

خوشبختی توپی است كه وقتی می غلتد به دنبالش م‍ی رويم و وقتی توقف می كند به آن لگد می زنيم.

                                                                                                                          "شاتو بريان"

خورشيد را می دزدم

               فقط برای تو!

می گذارم توی جيبم 

                        تا فردا بزنم به موهايت

                                                    فردا به تو می گويم چقدر دوستت دارم

فردا تو می فهمی

                       فردا تو هم مرا دوست خواهی داشت ، می دانم !

آخ..... فردا !

                   راستی چرا فردا نمی شود ؟

اين شب چقدر طول كشيده ......

                       دنيا يه بادكنك بزرگ قرمز شد و هوا رفت

                                                اونقدر بالا و بالاتر رفت

                كه به خورشيد چسبيد و تركيد

حالا مواظبم دفعه بعد كه عاشق شدم

                      يه نخ به سر دنيا ببندم

                                 كه خيلی بالا نره ...

آخه می ترسم اين بار هم ، يا گمش كنم يا بتركه !

· روزگار غريبی است ، يكی در آبپاش گلاب دارد و يكی در گلابپاش آب هم ندارد.

· زنبور تنها پزشكی است كه بدون معاينه به مريض آمپول می زند.

· برای اينكه آدم خوش بينی شود ، بينی اش را عمل كرد.

· نگاهش آنقدر يخ بود كه وقتی نگاهم كرد، از شدت سرما لرزيدم.

· در روز بارانی چتر الگوی فداكاری است.

· ضبط از صدای بلند نوار سر درد گرفت.

· عكس توقف زمان است.

· آسمان به زمين آمد ديد خبری نيست.

· آلبالو قيمتش گران بود ،چشماش انگور می چيد.

· برای اينكه حرفهای بزرگی بزنم، دهانم را زير ميكروسكوپ می گذارم.

· وقتی می خواهم حرفی پنهانی بزنم، گوشهايم را می گيرم.

· هر لقمه ای كه فرو می دهم، معده ام فرياد می زند: خوش آمدی!

شبانه های دلم را كسی هست تا نثارش كنم

                     يك آسمان ستاره در سخنانم نهفته اند

                              من آسمانی می جويم تا اين همه ستاره را با ترانه اش

                                                                                                                          نثارش كنم .