فرشتگان روزى از خدا پرسيدند : بار خدايا  تو كه بشر را اينقدر دوست دارى غم را ديگر چرا آفريدى؟

 خداوند گفت : غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من كه خوب مى شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمى افتد.

خدايا مى دونم اشتباه زياد كردم بعضى اوقات هم از يادت غافل شدم ولى قول ميدم هميشه به يادت باشم ............................

بســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه

ديگه طاقت ندارم.

ولى با اين حال بازم مى گم خدايــــــــــــــــــــــا شكرت!